Pen sketchs

sketch — Mon, 21 Apr 2008 10:27:18 GMT

درست مثل یک انتقال خون ساده

آفریقا را به تهران

درست مثل یک دروغ کوچک

آفریقای کمرنگ را خریده بودی با پلنگهای بزرگش

از کوچه یی که خانه ی ما آنجا بود

کوچه ی ما بود

چقدر دنیا کوچک شده است

برای اینکه ما را به هم برساند

sketch — Sat, 09 Feb 2008 09:04:18 GMT

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

باشد که از خزانه ی غیبش دوا کنند

شاید از قوم بنی اسرائیل بهتر باشید

می توانیم با هم یک سریال خانوادگی ببینیم و اشک بریزیم

می شود حتی با شما مباحثه نکرد و ادعای پیامبری نداشت

شاید از خون بترسید

اما من به موازات رگ های تنم یک نیل گریسته ام

و قبل از اینکه بخواهید از آن رد شوید

عصایم را قورت می دهم

و از همه تان انتقام می گیرم

مرده ام نمی تواند عصای دست کسی باشد

***

کنار شما می نشینم

باهم صحبت می کنیم

یک رود خشک اشک می ریزم

بعد می خوابم و

از روی لحدم به سلامت رد می شوید

***

حالا می توانم عصای شکسته ی روزهای خوشبختی اش باشم

sketch — Mon, 10 Dec 2007 09:49:18 GMT

ازمن انتظار نداشته باش!

جوراب هایم را تا به تا نمی پوشم

جغدِ کورِ خانه ی مادر بزرگ را خشک نمی کنم

لای کتابم پروانه های راه راه پیدا نمی کنی

جارو به اتاق های مجاور اگر بزنم

فکرت جای خوب نرود

کودکی ام نخ بادبادکی دارد

مهمان نخواهد آمد

بریز! تمام استکان های داغ را

طوری که گوش لحد های شکسته ی جد مادریم را

کر کند

بخند ! دنیای دور هیچ درخت گیلاسی سارا ندارد

چه فرقی می کند حالا ، دستهای پدر

چرخ دور گرد را سبک کرده باشند

یا دکان دار سر کوچه یک ریال به اعتبارش افزوده است

***

انتظارم را نکش!

من هنوز زیر بارانم

تو سر کوچه بی چتر می مانی

و حتما مادر را خواهی دید که بی سارا

زیر باران به فکرکشیدن گیس هاییست

که یادم رفت باخود بیاورم

sketch — Fri, 02 Nov 2007 09:07:18 GMT

ده روز هم که شعر ننویسی ، صد روز هم بشود... یادم باشد دارم اینها را از همان پنج شنبه ی آخر حساب می کنم . چراغ های کمربندی را هم که گم کرده باشی... دورتر می شوم . صدایم را می شنوی ؟ دارم بلند مشت می زنم که از دیوار اتاقم مارمولکها بیرون بزنند . به یک عمر خواب طولانی راضی ام . همین طولانی بودنش فرصت کافی برای برگشتن دارد .

sketch — Sun, 01 Jul 2007 20:50:18 GMT

بس که این روح به انکار خودش دم زد و رفت...

چیزهای زیادی برای گفتن دارم .
اندازه ی هر ماهی که می گذرد . دست پاچگی تقدیر برای بازی هاش به چشمم خنده دار می آید .
خلاصه خبرهای زیادی است. بچه های دانشکده ی محبوبم تحصن کرده اند . دیروز یک مرد خودش را روی ریل های مترو تکه تکه دیده است و من خونش را لخته لخته .
مهمتر از اینها سر درد های تکراریم . عادت می کنی .
امشب از شهر بدم می آید. حتی از چراغ هاش که همیشه دور بود . فکر می کردم همین که بزرگ تر شوم .
از شهر بدم می آید . کتاب های تازه . همین که پام برسد آن دنیا . همین که پام برسد .
از شهر بدم می آید . به دروغ . به دروغ . به دروغ . بنشینم وسط همین میدان عزیز ، کتاب هایم را بخورم .
به خدا از شهر بدم می آید . سعی کن آرامم کنی .
به شكل وحشتناكي بالا مي آورم. خيلي چيزها براي گفتن دارم . از خدا كه پنهان نيست .
تا صبح پاهام حتما آب مي آورد. از گذشته ام بيزار تر مي شوم . به وبلاگ خيلي دخترها سر مي زنم. پدرم قلبش كمي مي سوخت . دكتر نرفت . تو به اكو نياز داري.
سعي نكن .
اين خط ها نسخه ايست كه به پزشك قانوني شهر نمي رسد . توي باغچه دفنش كنيد . همين فردا .
من به خدا نياز دارم

sketch — Sun, 27 May 2007 22:14:18 GMT

دختر دو ماهگیِ زمین در چند روزگی اش آنقدر قد کشیده بود که می توانست از هرجای خواب من به راحتی سر شانه های هیتلر را بشمارد و حتی اگر خواست محکم توی سرش بکوبد . من خوابم برده بود . من خوابم می برد و هر بار که بیدار می شوم تصمیم می گیرم ایستاده بخوابم تا لااقل کنار ابوالهل بیاستم ، عکس بیندازم ، نشانت بدهم ببینی چقدر بزرگ شده ام . آنقدر که خواب ببینم و بغض نکنم . اگر خواب شبیه مرگ است و احتمال خواب دیدن ، مردگان را هم تهدید می کند مرا در گور های ایستاده ـ دخمه های قرون وسطی ـ خاک کنید . سعی می کنم زودِ زود کنار قدیسه های مرمرین به خوابت بیایم.

sketch — Mon, 07 May 2007 23:09:18 GMT

خيابان فوت نمي كرد.خيابان پشت ترافيك ساكت شده بود.كنار من نشسته بود و فوت مي كرد.مي خواهم بدهم روش اسم بگذارند.خيابان من،ديشب توي اتوبان راه مي رفت.چقدر حالش بد بود.صداش درنمي آمد.من فقط يك معجزه ي كوچك هستم كه در خياباني اتفاق افتاد .
كه آستين خياباني را مي كشيدم.حواس كسي نبود.مثلا ما با هم هيچ نسبتي نداريم.مي توانيد راحت باشيد و فكر كنيد دختري هر روز از خياباني دراز مي گذشت.

sketch — Mon, 16 Apr 2007 12:44:18 GMT

کمی نامه می نویسم مثلا برسد به دست تو که می خوانی . برسد به کلاغ ها که یکیش من بودم یکیش تویی که امروز قرار است با من راه بروی و عاشق طعم قهوه ای . یا اصلا برسد به دست یکی دیگر .مثلا به دست سیاره ی همسایه که انار خیس را خیلی دوست دارد . یا به دست تو که خیلی وقت ها کفش هامان با هم از غصه خالی می شد که چشم های سبزت و موهای روشنت را خیلی دوست دارم و گاهی وقت ها ناگهان غیبت می زند . یا خود تو که توی روز های روشن این نامه را می خوانی و فکر می کنی به همین چند شب پیش که برات لالایی خواندم . می توانی مخاطب نامه ام همین تو باشی که نوشتی آسمان زنی است تنها .حتی ساکن شهر قصه باشی و گاهی به اینجا سری بزنی .یا همزادم باشی از کنار باغ ارم این نامه را بخوانی و توی دلت بگویی سلام همزاد دیر یابم .اصلا از نسل حوا باشی و همه خیلی دیر بفهمند چقدر از نسل حوایی . حتی محبوبه ای باشی که همیشه درست شب ها عطرت بپیچد و این نامه را بلند بلند برای باغچه بخوانی .یادم آمد می توانی یکی دیگر هم باشی که از وقتی کسی نیست شب ها براش بلند بلند کتاب بخواند کمی حواست پرت شده و معلوم نیست چند خط از این نامه را جا می اندازد . سلام! من خیابان های پر چاله ای می بینم . کمی که نیستم شاید توی چاله ای افتاده باشم که از طرح های تصویب شده یا نشده ی خداوند است . کمی که هستم هم. من از صدای سوت خوشم می آید . دلم تنگ می شود ، دستم گاهی به آسمان می رسد ، گاهی نه . این نامه جای خالی ندارد . برسد به دست تو.

sketch — Fri, 30 Mar 2007 23:35:18 GMT

من امروز چقدر پرنده ام . ( یا کریم فقط اسم پرنده است ) . وسط خیابان راه می روم ، چیزی سرم نمی کنم . فقط می چسبم کف خیابان که صدا را خوب بشنوم . متروها خواص زمین را عوض کرده اند و آسفالت مجسمه ی سرخی است وقتی سه زن جیغ می زنند . من برای تمام آدم های زنده جان می دهم . خون پرنده خوش یمن است چون متاسفانه هما نیستم که روی شانه ی کسی بنشینم . شاید بخاری هیچ ماشینی به اندازه ی خیابان های امروز تهران گرم نبود و حدس میزنم تخم پرنده به رحم هیچ زنی شبیه نباشد .

sketch — Wed, 21 Mar 2007 09:51:18 GMT

هفت گیسم را به سرنوشتت گره بزنم

یا نه !

اصلا به ضریح خورشیدت ببندم

شاید زمین نگردد

بهار بماند